คิดถึงจนเจ็บ

ทำยังไงก็ไม่หาย… คิดถึงเธอ… พยายามจะลืมตั้งกี่ครั้ง ก็ยังวนที่เดิม เดินออกไปไกลแค่ไหน สุดท้ายก็คิดถึงเธอเหมือนเดิม เปิดเพลงดังให้ใจมันกลบ แต่เสียงเธอดังกว่าเสมอ ยิ่งหนี ยิ่งเจอ ยิ่งหลงอยู่ในเรื่องของเรา จะไปเที่ยวให้ลืม จะทำงานให้ล้า จะดื่มจนภาพมันพร่า ให้มันจบไปสักครา แต่สุดท้ายในหัว ก็ยังมีแต่หน้าเธอ ทำยังไงก็ไม่หาย…คิดถึงเธอ (ยิ่งลืมเท่าไร ยิ่งชัดกว่าเดิม) ต่อให้เอาหัวไปโขกกำแพงให้มันลืมยังไงก็เจอ ต่อให้เอามีดมาแทงปอด ให้มันหยุดหายใจไปเลย แต่หัวใจมันยังเรียกเธออยู่ดี ไม่หาย ต่อให้ตีฉันด้วยน๊อต ให้มันช้ำจนไม่มีดี เอาชามมาฟาดให้โลกมันแตกตรงนี้ รนด้วยไฟ สาดด้วยพริก ให้มันแสบทั้งตัวทั้งใจ สุดท้ายก็ยังไม่หาย…คิดถึงเธอ (คิดถึงเธอ… คิดถึงเธอ…) (ยิ่งลืมเท่าไร ยิ่งชัดกว่าเดิม…) นั่งอยู่ในวงเหล้า คนรอบตัวหัวเราะกันไป แต่ในแก้วของฉัน มันมีแต่น้ำตาที่ไหล พยายามจะยิ้ม จะคุย จะทำเหมือนไม่เป็นไร แต่ข้างในมันพังตั้งแต่เธอไม่อยู่ จะไปเจอคนใหม่ จะลองเปิดใจดู แต่ภาพเธอมันชัด จนไม่มีใครแทนที่อยู่ ต่อให้ทำยังไง ก็ยังมีแค่เธอ ทำยังไงก็ไม่หาย…คิดถึงเธอ (ยิ่งลืมเท่าไร ยิ่งชัดกว่าเดิม) ต่อให้เอาหัวไปโขกกำแพงให้มันลืมยังไงก็เจอ ต่อให้เอามีดมาแทงปอด ให้มันหยุดหายใจไปเลย แต่หัวใจมันยังเรียกเธออยู่ดี ไม่หาย ต่อให้ตีฉันด้วยน๊อต ให้มันช้ำจนไม่มีดี เอาชามมาฟาดให้โลกมันแตกตรงนี้ จิ้มพริกเกลือ รนด้วยไฟ ให้มันเจ็บกว่านี้เท่าไร ก็ยังไม่หาย…คิดถึงเธอ หรือฉันต้องหายไปจากโลกนี้ ถึงจะลืมเธอได้สักที หรือความคิดถึงนี้…มันจะอยู่กับฉันตลอดไป ทำยังไง…ก็ไม่หาย… ทำยังไงก็ไม่หาย…คิดถึงเธอ (ยิ่งลืมเท่าไร ยิ่งชัดกว่าเดิม) ต่อให้ทั้งโลกมันพัง ก็ยังมีเธออยู่ในใจฉัน ต่อให้วันพรุ่งนี้ไม่มีลมหายใจ ไม่หาย… ไม่หาย… สุดท้ายคำเดียวในใจ…ก็ยังเป็น “เธอ” คิดถึงเธอ… ทำยังไงก็ไม่หาย…