ภาษาเพี้ยน

เธอจะรู้ไหม คำที่ฉันพูดไป มันไม่ตรงใจ เหมือนที่คิดไว้เลย ก็เคยเรียนมา ภาษาไทยก็พอได้ แต่พอเจอเธอทีไร…ทำไมฉันงงเอง ลิ้นมันพัน คำมันเพี้ยน สมองมันเบลอเวลาเจอหน้าเธอ จากคำว่าคิดถึง… หลุดเป็นอะไรไม่รู้ เอ้า! เธอคือภาษาอะไร ที่ฉันฟังไม่เข้าใจ ยิ่งใกล้ยิ่งมั่ว ยิ่งพูดยิ่งไปกันใหญ่ จาก “คิดถึงนะ” กลายเป็น “คิดถังนะ” เฉยเลย รักมันเพี้ยน…หรือฉันเพี้ยนไปเองวะเธอ! ก็แค่จะถาม…ว่ารักไหม แต่ปากเจ้ากรรม ดันเพี้ยนเป็น “รักมุย” เฉย อยู่ไหนหรอเธอ ก็ยังจะพิมพ์ผิดไป ส่งไปว่า “อยู่หนายยย” โอ๊ย โคตรอาย! ใจมันเต้น ตึกตัก ตึกตัก เหมือนโดนเธอแฮ็กทั้งระบบ คำง่ายๆ ยังพังหมด… โอเค จบ! เตรียมหลุด! เธอคือภาษาอะไร ที่ฉันไม่มีทางเข้าใจ ยิ่งใกล้ยิ่งมั่ว ยิ่งพูดยิ่งไปกันใหญ่ ถ้าคำมันเพี้ยน แต่ใจมันใช่…ก็พอแล้วเว้ย รักมันเพี้ยน…แต่รักจริงนะโว้ย!!! เอ้า โอเค ฟังนะ เดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง เมื่อก่อนกูพูดชัด ตอนนี้แม่งพัง พิมพ์ “คิดถึง” ยังไง กลายเป็น “คิดถัง” เธออ่านแล้วงง ส่วนกูนี่เขินจัง! ดิกชันนารีก็ช่วยไม่ทัน เปิดแปลกี่ครั้งก็ยังงงกัน หรือเพราะเธอน่ารักเกินต้านไหว ระบบภาษากูเลย Crash ไปทั้งใจ! พร้อมกัน พร้อมกันเว้ย!! คิดถังนะ!!! รักมุยเว้ยยย!!! อยู่หนายยยยยย!!! กูเพี้ยนเพราะเธอใช่ไหม!!! กรูจะบร้าาา บร้าาา บร้าาา!!! เธอคือภาษาอะไร ที่ฉันไม่มีทางเข้าใจ แต่ก็ยังอยากพูด แม้จะมั่วแค่ไหน ถ้าคำมันเพี้ยน แต่ใจมันใช่…ก็พอแล้วเว้ย รักมันเพี้ยน…แต่รักจริงนะโว้ยยยย!!!