ผู้ชายฉำฉา

ชีวิตคนเดียวมันก็ดีอยู่แล้ว จะกิน จะนอน จะเมา ก็ไม่ต้องแคร์ใคร แต่พอเธอทักมาเท่านั้นแหละ... ภาระมาเต็ม ๆ ! ฉันเป็นคนอินโทเวิร์ด ชอบอยู่เงียบ ๆ ไม่สุงสิงกับใคร วันหยุดนอนยาวทั้งวัน เปิดทีวีค้างไว้ แล้วก็หลับไป หิวเมื่อไรก็กินตอนนั้น ตีสามก็ยังทอดไข่กินได้ ไม่ต้องคอยรายงานใคร ชีวิตมันสบายจะตาย แต่พอเธอบอกว่า “คิดถึงจัง” โลกทั้งใบเริ่มวุ่นวายทันที ต้องอาบน้ำ แต่งตัว รีบออกไป ทั้งที่จริงอยากนอนอยู่บ้านเฉย ๆ อยากจะเจอเธอ…แต่ไม่อยากสนใจ พอเธอมา ต้องคอยดูแล เทคแคร์ไม่ยอมกลับ คิดไปคิดมา…ภาระของฉันชัด ๆ ผู้ชายฉำฉาอย่างฉัน... มองชีวิตคู่เป็นแค่ภาระ ต้องคอยพาไปกิน ต้องคอยพาไปเที่ยว ต้องคอยตอบแชตทั้งวัน ทั้งที่อยากอยู่เงียบ ๆ คนเดียว แต่พอเธอหายไปจริง ๆ เอ้า…ทำไมใจมันเหงาวะ เมื่อก่อนจะเล่นเกมยันเช้า จะฟังเพลงเศร้ากี่รอบก็ได้ จะทำงาน จะนอน จะหาย ก็ไม่มีใครมาบ่นอะไร แต่ตอนนี้ต้องจำหมดเลย ร้านไหนเธอชอบ ร้านไหนไม่กิน หนังเรื่องไหนห้ามสปอยล์ แล้วต้องคอยถามว่า “งอนหรือยัง” บางทีก็เหนื่อยกับความสัมพันธ์ เหมือนชีวิตโดนลดความเร็ว แต่พอไม่มีเธอขึ้นมา บ้านมันเงียบเกินไปอีกแล้ว อยากจะเจอเธอ…แต่ไม่อยากสนใจ พอเธอมา ต้องคอยดูแล เทคแคร์ไม่ยอมกลับ คิดไปคิดมา…ภาระของฉันชัด ๆ ผู้ชายฉำฉาอย่างฉัน... มองชีวิตคู่เป็นแค่ภาระ ต้องคอยพาไปกิน ต้องคอยพาไปเที่ยว ต้องคอยฟังเรื่องเดิมซ้ำ ๆ แล้วทำหน้าอินเหมือนเพิ่งเคยฟัง แต่ถ้าเธอไม่โทรมาสักวัน ฉันก็หยิบมือถือมองเหมือนคนบ้า ตกลงฉันรำคาญเธอ… หรือจริง ๆ ฉันขาดเธอไม่ได้กันแน่วะ โอ๊ย อยากขี้เหร่ ! อยากจะเจอเธอ…แต่ก็อยากอยู่คนเดียว ความรักมันดี แต่บางทีก็เหนื่อยชิบหาย จากคนใช้ชีวิตง่าย ๆ ตอนนี้ต้องมี “เรา” อยู่ท้ายประโยค ผู้ชายวัยทองอย่างฉัน... สุดท้ายก็ยอมเป็นภาระของกันและกัน ถึงจะบ่นทุกวัน… แต่ถ้าไม่มีเธอขึ้นมาจริง ๆ ก็คงเหงาเหมือนกัน…จบนะ 🎵